Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Ράϊκο - Ελληνικός παραδοσιακός χορός από την Μακεδονία


Μακεδονικός παραδοσιακός σκοπός και χορός από την περιοχή της Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας. Ο ρυθμός του είναι επτάσημος (7/16) και το κινητικό του μοτίβο φαίνεται πως είναι "φτιαχτό", δημιούργημα δηλαδή των νεότερων χρόνων. Λέγεται λοιπόν, πως η μελωδία, προϋπήρχε του χορού και πως χορευόταν στις περιοχές Έδεσσας και Αλμωπίας ως ''Παϊντούσκα'' (Παπαδοπούλου & Πραντσίδης 1984-85). Ύστερα, η μελωδία απομονώθηκε από το κινητικό της μοτίβο και προσαρμόστηκε στο γρήγορο μέρος του χορού ''Τικφέσκο''. Έτσι προέκυψε ο χορός Ράικο. 
Αν και σήμερα χορεύεται σχεδόν σε ολόκληρη τη Μακεδονία, εντούτοις σε μία πρώτη φάση, ο χορός φαίνεται πως ήταν γνωστός κυρίως στην περιοχή Εδέσσης, στην Αλμωπία και στην περιοχή της Γουμένισσας Κιλκίς.



ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/%CE%99%CF%87%CE%BD%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CF%84%CF%8E%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7%CF%82-654912877873172/?fref=ts

ΒΙΝΤΕΟ: https://www.youtube.com/channel/UC-B6qZjyyI2_DieZyebtOlg

ΟΡΧΗΣΤΡΑ: Χάλκινα της Γουμένισσας, Μουσικό Συγκρότημα ''Οι Κόκκινοι''.

Η Μακεδονία ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!!!

Η Μακεδονική χορευτική παράδοση (βίντεο)







Η Μακεδονική παράδοση μας κρατά, μας ενώνει και μας θυμίζει την Ελληνική μας καταγωγή!

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

Νυχτερινή πεζοπορία του Ε.Ο.Σ. Αριδαίας στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής (Άνω Γαρέφι)


Την Κυριακή το βράδυ, ο ΕΟΣ Αριδαίας πραγματοποίησε νυχτερινή πεζοπορία κάτω από το φώς της Αυγουστιάτικης πανσέληνου. Σημείο εκκίνησης η πλατεία του Άνω Γαρεφείου με προορισμό το εξωκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής. Η διαδρομή ολοκληρώθηκε σε 4 ώρες περίπου ώρες. Ο καιρός ήταν ιδανικός χωρίς σύννεφα, με αποτέλεσμα η χρήση των φακών να είναι απαραίτητη μόνο σε μερικά σημεία πυκνής βλάστησης.












Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ΟΜΑΔΑ του ορειβατικού συλλόγου Αριδαίας στο facebook:

https://www.facebook.com/groups/82425189572/?multi_permalinks=10156075606534573&notif_t=group_activity&notif_id=1502193936840641

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Μέλι Γαρεφείου Οικογένειας Κόγιου

Μέλι παραγωγής ''Κόγιου Παντελή'' από το Παραδοσιακό Γαρέφι Αλμωπίας! Νοστιμότατο φυσικό προ'ι'όν με υπέροχο άρωμα και εξαιρετική γεύση! Μέλι από ακακία και ανοιξιάτικο ρείκι!

Πληροφορίες στα τηλέφωνα:

6983624306 και 6932471762.










Η ΣΕΛΙΔΑ στο διαδίκτυο:

https://www.facebook.com/MeliMegalisPetras/

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Η Μακεδονική παράδοση και το χρέος μας!

Τα κατά τόπους γλωσσικά ιδιώματα σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.
Δυστυχώς ''κάποιοι'' τα χρησιμοποιούν για να ικανοποιήσουν τις πολιτικές τους ορέξεις, λέγοντας στους ντόπιους: ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ''ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ'' και στη δήθεν ντόπια γλώσσα περνάνε ξενόφερτα, σκυλάδικα, που ακούγονται στα πανηγύρια της γείτονος...

Για τα τραγούδια με προπαγανδιστικό στίχο όπως το ''biser balkanski'' (μαργαριτάρι Βαλκανίων), ''μπεγκά'ι'τι γκ'ρτσι'' (φύγετε Έλληνες), ''μίρκα γκίνοβα'' κτλ, πρέπει να κάνουμε ξεχωριστή συζήτηση.
Η σημερινή γενιά των 20χρονων που μεγάλωσαν με αυτά τα τραγούδια τα θεωρεί δική τους παράδοση (ΔΥΣΤΥΧΩΣ). Δε θα ξεχάσω σε μια εκδήλωση που τραγουδούσαν το ''rum dum dum'', tri kila banani (τρία κιλά μπανάνες...?!?!?) και ''ubava kalina'', ρώτησα μια νεαρή που τα χόρευε αν αποτελούν την τοπική παράδοση του χωριού της και απάντησε με σιγουριά ΝΑΙ. Άραγε ΠΟΙΟΙ είναι οι συνθέτες αυτών των τραγουδιών και ΠΟΤΕ γράφτηκαν και από πότε τραγουδιούνται στη Μακεδονία; Άραγε τα τραγουδούσαν πριν από 40-50 χρόνια;
Δυστυχώς οι συνθέτες είναι από τη γειτονική χώρα και είναι τραγούδια που έχουν διάρκεια ζωής μόλις 20-25 χρόνια... "Παραδοσιακές" ορχήστρες προχωρούν σε δισκογραφία μουσικών και τραγουδιών που δανείζονται από τους βόρειους γείτονες χαρακτηρίζοντάς τα ως "μακεδονική" παράδοση.
Εδώ τίθεται το ερώτημα: ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ; Θα πω ότι πρωτίστως, πρέπει να αγαπήσουμε τον τόπο μας. Να γίνει επιστημονική μελέτη των υπαρχουσών καταγραφών και όπου δεν υπάρχουν να προχωρήσουμε σε επιτόπια έρευνα και καταγραφή. Σε αυτό πρέπει να βοηθήσουν ΟΛΟΙ ... Χοροδιδάσκαλοι, ερευνητές, ορχήστρες και πολιτιστικοί σύλλογοι. Το πανεπιστήμιο Μακεδονίας είναι στρατηγικός εταίρος σε αυτό το έργο. Θα ακολουθήσουν συνεργασίες και με άλλους επιστημονικούς φορείς.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων έχει αναλάβει το ρόλο του συντονιστή. Είναι μια προσπάθεια στην οποία οφείλουμε να συμπαρασταθούμε κι ο καθένας να βάλει το λιθαράκι του. Στόχος είναι η διαφύλαξη της παράδοσής μας. Αυτό ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!
Το κείμενο είναι αναδημοσίευση, προέρχεται από την ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΕΛΙΔΑ της ΠΟΠΣΜ https://www.facebook.com/omospondiamakedonon/?fref=ts και υπογράφει ο κος Τάτσιος Γεώργιος, Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Χάθηκε - κλάπηκε σκύλος στο Γαρέφι


Χάθηκε - κλάπηκε αρσενικός σκύλος (κόλε'ι') στις 6/06/2017, ημέρα Τρίτη, από την περιοχή Κάτω Γαρέφι. Παρακαλούμε πολύ όποιος τον έχει δει ή έχει πληροφορίες, να επικοινωνήσει με τα τηλέφωνα: 2384 501156 και 6975759981.

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Του Φώτη Κόντογλου...

Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό.
Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός. Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνῃ τίποτα ποὺ νὰ θυμίζῃ σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας.

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Μακεδονική Παράδοση: Τσία βα Νιβέστα (τίνος είναι η νύφη) - Αλμωπία Πέλλας


Εντόπιος επιτραπέζιος Μακεδονικός σκοπός, από την περιοχή της Αλμωπίας, που παίζεται κατά την εμφάνιση της νύφης, εν αναμονή του γαμπρού, στο μπαλκόνι του σπιτιού της (στην ''πουλάτα''). Περιλαμβάνεται στον δίσκο: ''Τραγούδια δίχως λόγια - Μακεδονικοί χοροί και τραγούδια από την Έδεσσα και την Αλμωπία''. Μία σπάνιας ομορφιάς μελωδία και συνάμα συγκινητικής τελετουργίας αποχώρησης της νύφης από το πατρικό της.

Κατά τη διάρκεια του δρώμενου, που αποτελεί τη συγκινητικότερη στιγμή όλου του γάμου, εμφανίζεται η νύφη στη σκάλα, συνοδευόμενη από τις "πουσέστριμες" και υπό τον ήχο μιας μακρόσυρτης εκπληκτικής μελωδίας των χάλκινων, κάνει τρεις φορές τον σταυρό της με αργές κινήσεις, αποχαιρετώντας έτσι το πατρικό της σπίτι.



Κάτω στην αυλή οι καλεσμένοι των δυο συμπεθεριών επευφημούν με δυνατές κραυγές και πυροβολισμούς στον αέρα, κάνοντας και τους πιο ψυχρούς να ραγίσουν από τη συγκίνηση του αποχωρισμού.
Στη συνέχεια τοποθετείται ένα ψωμί στο κεφάλι της νύφης, η οποία θα πρέπει να το κόψει στα δύο με τα χέρια της προσέχοντας το μεγαλύτερο κομμάτι να πάει στο νέο της σπιτικό, ενώ το μικρότερο θα παραμείνει στο πατρικό.

Κατόπιν, εν μέσω χειροκροτημάτων, ο πατέρας της, την συνοδεύει στην αυλή, όπου και θα γίνει ο αποχαιρετιστήριος χορός από όλο το σόι της και στη συνέχεια η πομπή θα πάρει τον δρόμο προς την εκκλησία για να γίνει η στέψη και να ακολουθήσουν τα υπόλοιπα πλούσια έθιμα που ευτυχώς αναβιώνουν μέχρι και τις μέρες μας, επιβεβαιώνοντας τους άρρηκτους δεσμούς της Εντόπιας οικογένειας με την παράδοση και τα έθιμα του τόπου μας.







Ο Γιώργος Ουρούμης, εκφραστής της μεικτής μουσικής μας παράδοσης, γεννήθηκε στον Εξαπλάτανο Αλμωπίας το 1933. Πατέρας του ήταν ο Δημήτρης Ουρούμης, ντόπιος 'Ελληνας, καταπληκτικός μουσικός κι αυτός, που έπαιζε βιολί και κλαρίνο. 

Ανοιχτός στην προσφυγιά και την κουλτούρα της, ο πατέρας Ουρούμης έστησε την πρώτη του κομπανία με πρόσφυγες. Μέσα σ’ αυτόν έγινε το πάντρεμα της ντόπιας μουσικής παράδοσης μ’ αυτήν της Ελλάδας της Ανατολής και το θαυμάσιο αποτέλεσμα βρήκε την έκφραση και την τελείωσή του στον άξιο γιο, τον Γιώργο.

Από πανηγύρι σε πανηγύρι και από γάμο σε γάμο σε όλο το νομό Πέλλας ο Γιώργος Ουρούμης αποκάλυψε γρήγορα το φυσικό του χάρισμα και καταξιώθηκε ως δεξιοτέχνης του κλαρίνου μ’ ένα απέραντο ρεπερτόριο μελωδιών από τη Μακεδονία, τη Θράκη, τον Πόντο, τη Σμύρνη, την Πελοπόννησο. Μεγάλα ονόματα στο χώρο του κλαρίνου όπως ο Γιάννης Βασιλόπουλος, ο Βασίλης Σαλέας κι ο Βασίλης Σούκας αναγνώρισαν την αξία του και επιδίωξαν τη συνεργασία του...

Από τη συλλογή ''ΤΑ ΚΑΡΑΤΖΟΒΙΤΙΚΑ''.

Ορχήστρα Γιώργη Ουρούμη:
Γιώργης Ουρούμης - Κλαρίνο
Χρήστος Ουρούμης - Τρομπόνι,Ακορντεόν
Σταύρος Ουρούμης - Κορνέτα
Δημήτρης Ουρούμης - Ακορντεόν
Γιάννης Ουρούμης - Κάσα
Χρήστος Ζορμπάς - Ταμπούρο
Γιάννης Βέσκος - Κορνέτα

Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από:
http://promahi-nea.blogspot.gr/2011/12/blog-post_713.html
https://www.facebook.com/MakedonikeParadoseMacedonianTraditions/?fref=ts

Η Μακεδονία ΕΙΝΑΙ Ελλάδα...ΔΥΟ φορές!!!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Μακεδονική Παράδοση: Κίτινα Γκάιντα (Κίτου μωρ' Κίτου) - Αλμωπία Πέλλας


Μακεδονική μελωδία της περιοχής της Έδεσσας και της Αλμωπίας. Πρόκειται για μια τοπική εκδοχή του χορού "Γκάιντα" - του αντιπροσωπευτικότερου χορού της Μακεδονίας - η οποία ονομάστηκε "Κίτινα" από τον τίτλο του τραγουδιού "Κίτου μωρ' Κίτου". 
Το όνομα Κίτω είναι χαϊδευτικό του ονόματος Κατίνα ή Κατερίνα και είναι απομεινάρι ενός τραγουδιού της που πλέον έχει χαθεί, αλλά που γνωρίζουμε πως κάποτε εξυμνούσε την ομορφιά μιας κοπέλας, της Κατερίνας. 
Στη Μακεδονία αυτή ήταν η μοίρα πολλών τραγουδιών, να χαθούν δηλαδή οι στίχοι τους. Σε ορισμένες περιοχές αυτό συνέβη λόγω του ότι οι ντόπιοι ήταν σλαβόφωνοι και το ελληνικό κράτος εξανάγκαζε τους κατοίκους να μην ομιλούν το εν λόγω ιδίωμα (π.χ. Φλώρινα, Κορέστεια Καστοριάς, περιοχή Γουμένισσας Κιλκίς κλπ.). Σε άλλες πάλι περιοχές, ακόμη και στις ελληνόφωνες, τα μουσικά όργανα που επικράτησαν, ήταν κυρίως ο ζουρνάς και αργότερα τα χάλκινα πνευστά. Με τον ιδιαίτερα δυνατό και υποβλητικό τους ήχο "έκλεισαν" την ανθρώπινη φωνή και την εκτόπισαν από τις συλλογικές δραστηριότητες και τα γλέντια με αποτέλεσμα να απομείνουν μονάχα οι μελωδίες - αν και φυσικά υπάρχουν και τραγούδια που επιβίωσαν (π.χ. Ρουμλούκι, Βόιο Κοζάνης, χωριά Λαγκαδά Θεσσαλονίκης, Σέρρες κλπ.)
Ως προς τη χορευτική απόδοση του χορού έχουμε να πούμε πως αποτελείται από δυο μέρη, ένα αργό και ένα γρήγορο. Πρόκειται για το χορό Ράμνα. Η Ράμνα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους χορούς "στα τρία" στην περιοχή, με μεγάλο αριθμό μελωδιών. "Ράμνα" σημαίνει "από τους ώμους". Το πρώτο μέρος χορεύεται κυκλικά, ενώ το δεύτερο γρήγορα, και ο πρωτοχορευτής, που λειτουργεί αρχηγικά, απελευθερώνεται από την ομάδα και αυτοσχεδιάζει. Ο πρωτοχορευτής είναι πάντα και μοναδικός χορευτής, ένα σεβαστό πρόσωπο με επιρροή. Οι υπόλοιποι της ομάδας απλά τον συνοδεύουν. Είναι χορός που προσδίδει αξία και γόητρο στον χορευτή και αποτελεί μια καλή ευκαιρία να επιδείξει τη δεξιοτεχνία και τις ικανότητές του. Σύμφωνα με τους παλαιότερους, ο χορός είχε μαγική δράση. Εξάγνιζε και ευλογούσε τις στιγμές και τις περιστάσεις.





Το βίντεο προέρχεται από το κανάλι του you tube:
https://www.youtube.com/channel/UCZCGcEnjiNuOnoSEHv1Vo3g

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Πεζοπορία από το Άνω Γαρέφι στη Ζωοδόχο Πηγή


Ο Ορειβατικός Σύλλογος Αριδαίας - Hellenic mountaineering club of Aridaia ετοιμάζεται να αφήσει τα χιόνια αυτήν την Κυριακή και να πραγματοποιήσει μια βατή πεζοπορία που θα επιτρέψει στον κόσμο να απολαύσει τη χειμωνιάτικη φύση και να γεμίσει οξυγόνο τα πνευμόνια για την τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς.

Ξεκινώντας από την πλατεία του παραδοσιακού οικισμού του Άνω Γαρεφίου και περνώντας δίπλα από το καμπαναριό που στέκει όρθιο από το 1811 (!) θα πεζοπορήσουμε μέσα από το περιαστικό πευκοδάσος ανηφορίζοντας στο γαρεφιώτικο βουνό. Σύντομα τα πεύκα δίνουν τη θέση τους στους μεσέδες ώσπου να βγούμε μετά από πεζοπορία μιάμισης περίπου ώρας κάτω από το δάσος οξυάς. Εκεί, στο μεγάλο λιβάδι όπου συναντιώνται οι Γαρεφιώτες για τον εορτασμό της Ζωοδόχου Πηγής, θα ξαποστάσουμε κοντά στο ομώνυμο εικονοστάσι και θα ξεδιψάσουμε από την ομώνυμη πηγή.

Κάπου εκεί η ανηφόρα τελειώνει και πλέον παίρνουμε το δρόμο προς τους Προμάχους. Ανάλογα με τον καιρό και τη διάθεση της ομάδας οι επιλογές μας είναι δύο. Είτε να κατεβούμε προς τη δυτική είσοδο του Γαρεφίου σε μια σύντομη κυκλική πορεία είτε να συνεχίσουμε δυτικά ώσπου να βγούμε στο μονοπάτι που οδηγεί στην Ιερά Μονή του Αγίου Ιλαρίωνα στους Προμάχους. Η απόφαση θα είναι της ομάδας και θα την υπαγορεύσει η διάθεσή μας!

Βαθμός δυσκολίας: Εύκολη με ανηφόρα στην αρχή, εύκολη προς μέτρια η μεγαλύτερη
Ώρες πορείας: 2,5 η μικρή, 4,5 η μεγαλύτερη προς την ΙΜ.
Εξοπλισμός: Βασικός ορειβατικός εξοπλισμός, μπότες, σακίδιο, αδιάβροχο.

Αναχώρηση από τα γραφεία: 08:00

Αρχηγός εξόρμησης: Χρήστος Τζώτζης 6980173410

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Είμαστε ντόπιοι Μακεδόνες Έλληνες με αυτήν ακριβώς την σειρά...


''Είμαστε ντόπιοι Μακεδόνες Έλληνες, με αυτήν ακριβώς την σειρά. Το πρώτο αποτελεί την τοπική πολιτιστική μας ταυτότητα, το δεύτερο την γεωγραφική μας ταυτότητα και το τρίτο την εθνική μας ταυτότητα''.

...του Δημητρίου Ε. Ευαγγελίδη!



Μετά την έλευση και εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων από τον Πόντο και Μικρά Ασία στην Μακεδονία, άρχισε να χρησιμοποιείται ο όρος-ονομασία ''ντόπιοι ή εντόπιοι'' για τον γηγενή πληθυσμό όπου προϋπήρχε στην γη της Μακεδονίας. Η ονομασία αυτή προήλθε απόλυτα φυσιολογικά και πιστεύουμε ότι αυτό γίνεται σε όλα τα μέρη του κόσμου όπου εγκαθίσταται προσφυγικός πληθυσμός. Μετά από περίπου 100 χρόνια η ονομασία αυτή διατηρείται ακόμα και σήμερα σε όλη σχεδόν την Μακεδονία αλλά πλέον έχει τον πολιτιστικό της χαρακτήρα και την ''χροιά'' της παράδοσης μιας και η πρώτη γενιά των Ελλήνων προσφύγων έχει πλέον φύγει από την ζωή και πλέον όλοι οι κάτοικοι της Μακεδονίας είναι γέννημα θρέμμα του τόπου τους.

...του Εντόπιος Μακεδονίας:



Ντόπιος σημαίνει «ο εξαρχής κάτοικος μιας περιοχής, αυτός που κατάγεται και ζει στην ίδια περιοχή» καθώς και ό,τι προέρχεται και παράγεται (προϊόντα, είδη κ.λπ.) σε μια περιοχή, χωρίς να εισάγεται από αλλού (με την ίδια σημασία και το εγχώριος, π.χ. εγχώρια παραγωγή, εγχώρια προϊόν(< επί τόπου + κατάλ. -ιος) σημαίνει, ως εκ τής προελεύσεως του, «τον διενεργούμενο σε συγκεκριμένο τόπο» (επιτόπια έρευνα). Συνώνυμο τού επιτόπιος είναι το επίθετο επιχώριος. Τοπικός είναι «ο τού τόπου, ο αναφερόμενος σε ορισμένο τόπο» (τοπική διάλεκτος, τοπικά έθιμα, τοπική φορεσιά). Μιλώντας για κατοίκους και, γενικά, για προέλευση, συνώνυμα τού ντόπιος είναι τα γηγενής και ιθαγενής.

...του Ακρίτα της Μακεδονίας:
http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.gr/2010/08/blog-post_24.html



Μακεδνός και Αλέξανδρος ο Μέγας: 

Έλληνας ή σλάβος ο ντόπιος κάτοικος της Μακεδονίας;

ΚΛΙΚ ΕΔΩ: http://pozar-nikvolts.blogspot.gr/2014/01/blog-post_26.html

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Ντοκουμέντα ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ των γηγενών (δίγλωσσων) Μακεδόνων!

Φωτογραφία από τη μεγάλη γιορτή των Μακεδόνων, το 1ο Αντάμωμα Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων στο Καυτατζόγλειο Στάδιο.


Είμαστε Έλληνες Μακεδόνες και όχι ''εθνικά'' Μακεδόνες, ή καλύτερα: 
''Είμαστε ντόπιοι Μακεδόνες Έλληνες με αυτήν ακριβώς την σειρά. Το πρώτο αποτελεί την τοπική πολιτιστική μας ταυτότητα, το δεύτερο την γεωγραφική μας ταυτότητα και το τρίτο την εθνική μας ταυτότητα''. 

Παρακάτω παραθέτουμε μερικά μόνο από τα δεκάδες ντοκουμέντα που αξίζει να δουν το φως της δημοσιότητας για να γνωρίζουμε κι εμείς, αλλά και οι επόμενες γενιές που έρχονται, πως πολέμησαν και θυσιάστηκαν οι πρόγονοι μας για την ΕΛΛΑΔΑ και την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας, ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΟΝΤΑΣ ταυτόχρονα τους ισχυρισμούς των παραχαρακτών της ιστορίας των γηγενών Μακεδόνων στο ότι δεν υπήρχαν ελληνικής συνείδησης Μακεδόνες..!


Χειρόγραφη επιστολή ντόπιου Μακεδονομάχου για την ελληνικότητα του και τις Βουλγαρικές βιαιότητες. 

Οφείλεται μεγάλη τιμή στον καταξιωμένο Μακεδονομάχο από την ''Τσέγανη'' (σημερινό Άγιο Αθανάσιο Πέλλας) Νικόλαο Δημ.Σιάντση και γι'αυτό καταθέτουμε στη μνήμη του άγνωστα στοιχεία για την εθνική του δράση.

Την προσφορά και τις υπηρεσίες στον Μακεδονικό Αγώνα του Νικ. Σιάντση θα αφηγηθούμε με τα δικά του απλά λόγια και τη δική του ορθογραφία. Θα αφηγηθούμε τη δράση του με τα δικά του λόγια, που θα μεταφέρουμε εδώ από μια αυθεντική ιδιόχειρη αυτοβιογραφική επιστολή του, που βρέθηκε και αποτελεί πολύτιμο χειρόγραφο κειμήλιο του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή μας.

Γράφει ο Μακεδών αγωνιστής:

''Εγώ ο Νικόλαος Δημητρίου εκ Τσέγανης δηότη ήμε έλλην η κομήτες βούλγαρη έμβηκαν μέσα εις το χοργιόν μου δια να σκοτόσον εμένα''...

Έτσι αρχίζει η επιστολή που έστειλε προς την Επιτροπή Αγώνος στη Θεσσαλονίκη, μέσα απο τις φυλακές του ''Γεντή Κουλέ'', το σημερινό Επταπύργιο, όπου το 1908 ήταν φυλακισμένος για λόγους που αναφέρει ο ίδιος στη συνέχεια της επιστολής του:



Αντίγραφο επιστολής των κατοίκων του χωριού ''Ορέχοβο'' προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
(Ορέχοβο: ορεινός οικισμός της ΠΓΔΜ και βρίσκεται τοποθετημένος στην ευρύτερη περιοχή του Μοναστηρίου (Βιτώλια), ανατολικά της λίμνης της Μεγάλης Πρέσπας).
Φωτογραφία από την σελίδα στο facebook:


Στην επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, χαρακτηριστικό εθνικού αυτοπροσδιορισμού, καταλήγουν: "...λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ' ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν' αμφισβητεί προς ημάς τούτο".


Ο Αγγελής Γάτσος απαλλάσσει το ''Πόζαρ'' από έναν αδίστακτο μπέη:

Η συμβολή των γηγενών Μακεδόνων στους εθνικούς αγώνες:


Το 1911 γεννήθηκε στο Θεοδωράκι, από τους γονείς Αλαμάινα και Μαρία, το 3ο τους παιδί, ο Γεώργιος Παπαντωνίου (ΓΚΙΟΚΟΥΤ). Τα παιδικά του χρόνια ήταν ανέμελα και παρόλο του ότι ο πατέρας του ο Αλαμάινας δεν ήξερε ούτε μια ελληνική λέξη ,είχε όμως συνείδηση της ελληνικότητας του. 

Αργότερα το 1941 μια Γερμανική διμοιρία συνοδευόμενη από Βουλγάρους έφτασαν στο Θεοδωράκι. Σήμανε συναγερμός και ζητήθηκε όλοι οι κάτοικοι του χωριού να συγκεντρωθούν στη πλατεία.

Έτσι όταν οι Γερμανοί ζήτησαν να σηκώσουν το χέρι ψηλά όσοι επιθυμούν να ονομάζονται Έλληνες, τότε ο Γεώργιος Παπαντωνίου σήκωσε, αντί το ένα χέρι, τα δυο. Αυτό οι Βούλγαροι το θεώρησαν σαν προσβολή και ρωτώντας τον γιατί το έκανε αυτό απάντησε ότι εγώ είμαι Έλληνας αλλά και ο αδελφός μου ο Δημήτρης που αυτή τη στιγμή είναι στο χωράφι είναι Ελληνας. Τότε ένας από τους κουκουλοφόρους, συνεργάτης των Γερμανών τον άρπαξε από τον γιακά και τον έριξε κάτω στη γη. Άρχισε να τον χτυπά με το όπλο του, με τα χέρια και με κλοτσιές και τον οδήγησε στο καραγάτσι της πλατείας. Αιμόφυρτος αλλά και ακλόνητος στη πίστη του, του ζητήθηκε για μια ακόμη φορά να αλλάξει γνώμη, αυτός όμως συγκεντρώνοντας όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει σηκώθηκε όρθιος και βροντοφώναξε: ΕΓΏ ΕΛΛΗΝΑΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ, ΕΛΛΗΝΑΣ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ! Τότε ο κουκουλοφόρος αφού τον έδεσε με ένα σχοινί, τον κρέμασε ανάποδα στο καραγάτσι...



Ο γνωστός ''καπετάν Ακρίτας'' του Βερμίου, όταν, στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, πήγαν να καταταγούν στο σώμα του 4 εντόπιοι Μπαχοβίτες: «…Εἶναι ἄνθρωποι ἄξιοι μελέτης…ἄνευ γνώσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἄνευ κατηχήσεως ἐθνικῆς, ἔρχονται μή ζητοῦντες τίποτε. Οὖτε χρήματα, οὖτε ἐνδύματα, οὖτε ὅπλον ἀν δέν τούς δώσεις. Πειθαρχικότατοι καί ἀνθεκτικοί….Ἡ ἐγκαρτέρησις καί ἡ στωικότης των εἶναι ἄξιαι μνείας.  Ὅταν ἀκοῦν ὅτι ἑλληνικόν σῶμα θά μεταβεῖ εἰς τό χωρίον τους τά μάτια τους ἀστράπτουν καί μειδιοῦν. …Τί εἶναι αὐτό πού τούς ὑποκινεῖ… Ποίαν δύναμιν ἔχει ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ Ὀρθοδοξία, ἥν ἐπί τόσα ἔτη ἀφήσαμεν ἀνεκμετάλλευτον!…».

Μια τεράστια Ελληνική σημαία εμβαδού 100 τ.μ. κατασκεύασαν οι νέοι των Προμάχων Αλμωπίας στην κορυφογραμμή του χωριού:


Μια παρέα παιδιών από το Λουτράκι του Ν.Πέλλας με δικά της έξοδα, με δικιά της πρωτοβουλία που σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που δοκιμάζεται η πίστη και η αφοσίωση του καθενός, δείξανε το σθένος τους, δείχνουν την αγάπη τους σε μια πατρίδα που τους πληγώνει αλλά αυτοί το έχουν βάλει πείσμα να αγαπούν και να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα. Έτσι είμαστε εμείς οι ντόπιοι, ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ! 
«οὐ γὰρ ἂν ἔλεγον, εί μὴ μεγάλως ἐκηδόμην συναπάσης τῆς Ἑλλάδος. Αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον καὶ ἀντ' ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα... Εἰμὶ δὲ Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών». 
Δεν θα έλεγα αυτά τα λόγια, αν δεν φρόντιζα πάρα πολύ για την Ελλάδα ολόκληρη. Διότι και εγώ είμαι Έλληνας από Αρχαίο γένος και δεν θα ήθελα να βλέπω υποδουλωμένη, αντί ελεύθερη την Ελλάδα. Είμαι ο Αλέξανδρος ο Μακεδών! Αλέξανδρος ο Α’, υιός του Αμύντα και βασιλιάς της Μακεδονίας.
Η φωτογραφία είναι από την σελίδα:


''Ήταν γενναίοι, ήταν αληθινά παλικάρια οι πατεράδες μας του '21... Αλλά, τι είναι ο αγώνας εκείνος μπροστά στη Μακεδονία μας; Εκείνοι είχαν να κάνουν με τους Τούρκους τότε μοναχά. Εδώ έχουμε τον τουρκικό στρατό, τους Βουλγάρους, τους Ρουμάνους, τους...''τηλεγράφους'' και τα ''ταχυδρομεία''... Εδώ είναι αγώνας φοβερός! Ο Θεός μαζί μας''.

Καπετάν Γαρέφης (1874 - 1906).





Το γλωσσικό ιδίωμα ή αλλιώς τα εντόπικα:

http://ethnologic.blogspot.gr/2011/11/blog-post_22.html


Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

Τικφέσκο - Ελληνικός παραδοσιακός χορός (Μακεδονία - Αλμωπία)


Ελληνικός παραδοσιακός χορός ανδρών και γυναικών που προέρχεται από τα χωριά της περιοχής της Αλμωπίας (Γαρέφι, Πρόμαχοι κ.α.). ''Τικφέσκο'' θα μπορούσε να αποτελεί ως μετάφραση τον χορό της ''κολοκύθας'', από το ''τίκφα'' που στο τοπικό γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής σημαίνει κολοκύθα


Μια άλλη εκδοχή της ονομασίας του χορού ''ΤΙΚΦΕΣΚΟ'', είναι ότι πρόκειται για τοπωνύμιο. "Τίκφες", είναι περιοχή στα νότια του σημερινού κράτους των Σκοπίων, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα σύνορα με τη Μακεδονία μας και συγκεκριμένα από την περιοχή της Αριδαίας. Στην περιοχή ''ΤΙΚΦΕΣ'' από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρχε ο ελληνικός πολιτισμός, όπως μαρτυρούν ελληνικές επιγραφές που βρέθηκαν. Μία που δημοσιεύθηκε πριν από μία εικοσαετία περίπου, αναφέρεται στον βασιλιά των Παιόνων, Δροπίωνα, το γιό του Λέοντος και είναι η παρακάτω:

ΔΡΟΠΙΩΝΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑ ΠΑΙΟΝΩΝ ΤΩΝ ΓΕ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΜΥΣΙΑΝ ΑΡΕΤΗ…
(διαβάστε σχετικά ΕΔΩ: http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/2014/04/blog-post_1839.html).

Επί τουρκοκρατίας η ελληνική παρουσία στην περιοχή ''Τίκφες'' ήταν ισχυρή και κατά τον Μακεδονικό Αγώνα δρούσαν τρία ντόπια Ελληνικά ένοπλα σώματα, του Αθανάσιου Καπετανόπουλου, του Πέτρου Αβραμίδη και του Ιωάννη Ραδιναλή, ΚΑΤΑ των κομιτατζήδων.

Ελληνικό μαγαζί επί τουρκοκρατίας με την επωνυμία ''ΤΙΚΦΕΣΗΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ'' από το Μοναστήρι (σημ. Μπίτολα της ΠΓΔΜ), δείχνει ότι ο Έλληνας ιδιοκτήτης προερχόταν από την περιοχή ''Τίκφες''...


Στην επιστολή διαμαρτυρίας που έστειλαν το 1903 κάτοικοι της πόλης του Μοναστηρίου (Βιτώλια) προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, χαρακτηριστικό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, καταλήγουν: "...λαλούμεν ελληνιστί, βουλγαριστί, βλαχιστί, αλβανιστί, αλλ' ουδέν ήττον εσμέν άπαντες Έλληνες και ουδενί επιτρέπομεν ν' αμφισβητεί προς ημάς τούτο".


Ο χορός περιλαμβάνει δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος που είναι αργό, η λαβή των χεριών είναι από τους ώμους. Στο δεύτερο μέρος που είναι γρήγορο, η λαβή των χεριών είναι από τις παλάμες με τα χέρια τεντωμένα κάτω. Αποτελείται από 12 κινήσεις που εκτελούνται σε 6 μουσικά μέτρα...




Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Ιστορία της Μακεδονίας - History of Macedonia (εικόνες)

Η Μακεδονία είναι Ελλάδα - Macedonia is Greece


Δείτε παρακάτω φωτογραφίες ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ντοκουμέντα ελληνικότητας των Μακεδόνων, καταρρίπτοντας ΑΠΟΛΥΤΑ τους ισχυρισμούς των Σκοπίων περί του δήθεν δικαιώματός τους να αποκαλούνται «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» και «ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ»!?!?

See below photos undisputed documents Greekness of the Macedonians, breaking ABSOLUTELY allegations of Skopje, on the alleged right to be called "Macedonia" and "Macedonians"!?!?


Κεραμίδα στέγης με σφραγίδα ΠΕΛΛΗΣ 
Πέλλα , Αρχαιολογικό Μουσείο
Την ταυτότητα της πόλης βεβαιώνουν ενεπίγραφες κεραμίδες οροφής με το όνομά της , Π Ε Λ Λ Η Σ.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΝ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ.
Ενεπίγραφο βάθρο αγάλματος της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για τμήμα βάθρου με αγάλματα της οικογένειας του Φιλίππου Β΄, που είχαν στηθεί το 2ο αι. π.Χ. Ένα από αυτά, σύμφωνα με την επιγραφή, εικόνιζε τη Θεσσαλονίκη, κόρη του Φιλίππου και γυναίκα του Κασσάνδρου, που έδωσε το όνομά της στην πόλη.

ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ ΠΡΩΤΗΣ 
Αργυρό τετράδραχμο , 167-148 π.Χ. ,
Νομισματοκοπείο Αμφίπολης
Μετά την ήττα του Περσέα, στη μάχη της Πύδνας, το 168 π.Χ., οι Ρωμαίοι με τη συνθήκη της Αμφίπολης διαίρεσαν τη Μακεδονία σε τέσσερις διοικητικές περιφέρειες («μερίδες»).

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ
πήλινο κεραμίδι με την επιγραφή ,αρχές του 2 αι. π.Χ.
Πέλλα , η πρωτεύουσα της Ελληνιστικής Μακεδονίας.
Αρχαιολογικό Μουσείο.


Μακεδονικός τάφος Λύσωνος και Καλλικλέους.

Το ταφικό μνημείο του Λύσωνος και του Καλλικλέους είναι ένας από τους τέσσερις σημαντικούς μακεδονικούς τάφους των Λευκαδίων, που είχαν κατασκευασθεί κατά μήκος του αρχαίου δρόμου που ένωνε τη Μίεζα με την Πέλλα, την πρωτεύουσα του μακεδονικού βασιλείου.

Σύμφωνα με την κεραμική που βρέθηκε κατά τις ανασκαφές και την προσωπογραφία των μελών που τάφηκαν εδώ, ο τάφος μπορεί να χρονολογηθεί από τα τέλη του 3ου έως τα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ.

Έχει τις μικρότερες διαστάσεις από όλους τους τάφους στην περιοχή του Κοπανού, αλλά ξεχωρίζει για το κατάγραφο εσωτερικό του, που διασώζει ονόματα πέντε γενεών της ίδιας οικογένειας. Πρόκειται για τον τάφο της οικογένειας του Αριστοφάνη, τα μέλη της οποίας αναγράφονται με κόκκινα γράμματα πάνω από ορθογώνιες θήκες, που ανοίγονται σε δύο επάλληλες σειρές στις τρεις πλευρές των τοίχων.

Ο τάφος αποτελείται από το στενό προθάλαμο και τον τετράγωνο νεκρικό θάλαμο με προσανατολισμό Β-Ν και είσοδο στη νότια πλευρά, η οποία έκλεινε με δίφυλλη πόρτα. Ο προθάλαμος έχει επίπεδη οροφή και στα τοιχώματά του είναι ζωγραφισμένα ένα περιρραντήριο και ένας βωμός, ενώ στο υπέρθυρο του ανοίγματος προς το θάλαμο υπάρχει γραπτή επιγραφή με τα ονόματτα των πρώτων ενταφιασμένων νεκρών: ''Λύσωνος και Καλλικλέους των Αριστοφάνους''.

Ο νεκρικός θάλαμος διαθέτει είκοσι δύο θήκες σε δύο σειρές, οι δεκαεπτά από τις οποίες είχαν δεχθεί τις στάχτες και τα κτερίσματα από τις καύσεις των νεκρών. Οι ιωνικές παραστάδες, που αποδίδονται τρισδιάστατα με φωτοσκίαση πάνω στους τοίχους, δημιουργούν στο εσωτερικό του μνημείου την εντύπωση ενός πραγματικού περιστυλίου, στον υπαίθριο χώρο ενός κήπου.

Μία συνεχόμενη φυτική γιρλάντα με κορδέλες και ρόδια στεφανώνει το ανώτερο μέρος του περιστυλίου, ενώ στα δύο τύμπανα των στενών πλευρών αποδίδονται ζωγραφικά τα όπλα, που συχνά συνοδεύουν ως κτερίσματα τους νεκρούς πολεμιστές: κράνη, ξίφη, καθώς και δύο διαφορετικού τύπου μακεδονικές ασπίδες. Η ζωντάνια των χρωμάτων και η πολύ καλή διατήρηση των τοιχογραφιών οφείλεται στο γεγονός ότι, από τότε που αποκαλύφθηκε το μνημείο, δεν αφαιρέθηκε ποτέ ο χωμάτινος τύμβος του, που του εξασφαλίζει σταθερές συνθήκες υγρασίας. Οι ομοιότητες μεταξύ της ζωγραφικής του συγκεκριμένου τάφου με το δεύτερο πομπηιανό στυλ αποτελούν σημαντικές ενδείξεις για τις επαφές και τις σχέσεις του ελληνιστικού κόσμου με τη ρεπουμπλικανική Ρώμη και, ίσως, η συγκεκριμένη τεχνοτροπία (''αρχιτεκτονικό ζωγραφικό στυλ'' κατά τη Stella Miller) να αποτέλεσε τις αρχές ή να έθεσε τις βάσεις για την ανάπτυξη του δεύτερου πομπηιανού στυλ.

Ο τάφος βρέθηκε τυχαία το 1942, ανασκάφηκε από τον Χαράλαμπο Μακαρόνα και δημοσιεύθηκε περιληπτικά από τον ανασκαφέα, ενώ η πλήρης μελέτη του έχει γίνει από την αρχαιολόγο Stella Miller. Σήμερα είναι προσιτός μόνο στους ειδικούς, προκειμένου να εξασφαλίζεται η σταθερή υγρασία, που έχει συμβάλει στην εξαίρετη διατήρηση του ζωγραφικού διακόσμου του. Για την καλύτερη προστασία του μνημείου το 1999 κατασκευάσθηκε μεταλλικό στέγαστρο.

Συντάκτης
Ε. Ψαρρά, αρχαιολόγος
http://bit.ly/29LVnXR

Μακεδονική επιγραφή από τα αφιερώματα των Μακεδόνων στην Αθηνά Πολιάδα ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Η επιγραφή του Παλατιανού - Κιλκίς.
Η επιγραφή βρέθηκε στον αρχαιολογικό χώρο του Παλατιανού, όπου πιθανολογείται η αρχαιότατη πόλη Φύσκαι ή κατά άλλους το Ίωρον, των ελληνιστικών χρόνων. 
Η επιτάφιος λίθινη επιγραφή αναφέρεται στα αδέλφια του Αλεξάνδρου, Δημητριανό και Επίξενο καθώς και στη γυναίκα του Μαξίμα. Είναι του 3ου αιώνα μ.Χ.

Οι Πέρσες για τους Μακεδόνες: ''Yauna Takabara''.
H εκστρατεία του Δαρείου Α΄ εναντίον των Σκυθών και της Ευρώπης έγινε το έτος 513/12 π.Χ. Τα στρατεύματά του διέβησαν τον Βόσπορο και υπέταξαν τους Σκύθες, τους Θράκες και τους Μακεδόνες. Ένας από αυτούς τους λαούς που υπέταξε ο Δαρείος Α΄ κατά την εκστρατεία του εναντίον της Ευρώπης, χαρακτηρίζεται ως “Yauna Takabara”, δηλαδή: «Έλληνες με ασπιδόμορφο κάλυμμα κεφαλής» (Greeks, who wear shield like head coverings). Είναι γνωστό ότι οι Πέρσες όπως και οι άλλοι αρχαίοι ανατολικοί λαοί ονόμαζαν «Ίωνες» όλους τους Έλληνες. Μάλιστα ο τύπος “Yauna” πλησιάζει περισσότερο τον ομηρικό τύπο «Ιάονες», όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα και στον ομηρικό ύμνο Εις Απόλλωνα. Αυτή η περσική ονομασία αποτελεί την αρχαιότερη άμεση μαρτυρία που διαθέτουμε σήμερα για την ελληνικότητα των Μακεδόνων! Οι αρχαίοι Πέρσες θεωρούσαν τους Μακεδόνες, ΈΛΛΗΝΕΣ κι επειδή στα Περσικά όπως και σε πολλές ανατολικές γλώσσες μέχρι και σήμερα οι Έλληνες εν γένει καλούνται ''Yauna'' (Ίωνες), ονόμασαν τους Μακεδόνες “Yauna Takabara”, δηλαδή Έλληνες που φορούν επί της κεφαλής τους την ασπιδόμορφη «καυσία».
Εικόνα: Νόμισμα του Αλεξάνδρου Α΄, με ιππέα φέροντα την καυσία στην εμπρόσθια όψη και το δικό του όνομα, φυσικά στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ, στην οπισθία όψη.