Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Η Ελληνική Παράδοση

Όπως κάθε άνθρωπος έχει το δικό του χαρακτήρα, έτσι και κάθε έθνος έχει κι αυτό το δικό του χαρακτήρα. Τον πιο ζωηρό χαρακτήρα και τον πιο ιδιόρρυθμο τον έχει η πατρίδα μας, η Ελλάδα. Αυτή η Ελλάδα έχει μέσα της κάποια δύναμη δραστική, που δεν την έχει κανένα έθνος. Κι αυτή η δύναμη της είναι δύναμη πνευματική. Δεν είναι μονάχα η εξυπνάδα, αλλά είναι προπάντων η φλόγα της καρδιάς και κάποια ιδιαίτερη σεμνή καρτερία της ψυχής, που δε βρίσκεται σε κανένα λαό. Πολλά έθνη έχουν μεγάλη ιστορία. Μα όποιος διαβάζει την ιστορία της Ελλάδας νομίζει πως τον τραβά μια ανεξήγητη δύναμη, γλυκιά και ποιητική, σαν ένας μαγνήτης που δεν ξέρει που είναι κρυμμένος. Απορεί, διαβάζοντας πολέμους και σκληρά βάσανα, πού βρίσκεται αυτή η μυστηριώδης πηγή απ' όπου αναβρύζει τόση ποίηση που τον μαγεύει και τον κάνει να την αγαπήσει. Αυτό το μυστήριο μάγεψε τον κόσμο όλο και τον έκανε να παραμιλά για την Ελλάδα. Και το πιο μικρό επεισόδιο της ιστορίας μας, το πιο τιποτένιο περιστατικό, ένας απλός λόγος που είπε ο Μιλτιάδης, ή ο Επαμεινώνδας, ένα ρητό που είπε ο χρηστός Φωκίωνας, μία χειρονομία που έκανε ο Αγησίλαος, μια απλή προσευχή που είπε ο Παλαιολόγος, παίρνουν τέτοια σημασία στις ψυχές όλων των ανθρώπων, που ζούνε σ' όλη τη ζωή τους μ' αυτά, σαν τα παιδιά που θυμούνται έως τα γηρατειά τους κάποια παραμύθια που γλυκάνανε τη φαντασία τους. Τι είναι λοιπόν τούτη η μαγική ουσία που έχει μέσα της αυτή η Ελλάδα και κάνει τον κόσμο να νιώθει σαν δική του ιστορία την ιστορία της; Είναι αυτό το άπιαστο πνεύμα που έχουμε μέσα μας όλοι οι Έλληνες, αυτό που έχετε κι εσείς, και που μπαίνει σε κάθε πράξη σας, σε κάθε σκέψη σας, σε κάθε αίσθημα σας, φυσικά κι αβίαστα, απροσπάθητα, χωρίς καν να το καταλάβετε. Αυτό το ήθος, αυτή η φυσική ουσία που μας δώρισε ο θεός, είναι στολισμένη με κάποιες μυστηριώδεις χάρες, που αγιάζουνε τον πόνο, ημερεύουνε το θάνατο, νοστιμεύουνε το καθετί που δημιουργούμε, μ' ένα λόγο «κάνουμε την έρημο ν' ανθίσει» κατά το λόγο του προφήτη Ησαΐα. Κι αυτά όλα μεταδίδονται από γενιά σε γενιά μέσ' από το αίμα, μα πιο πολύ με κάποια ιερή και καταπληκτική λειτουργία που λέγεται Ελληνική παράδοση. Αυτή η παράδοση είναι το θησαυροφυλάκιο που κλείνει μέσα του και φυλάγει στον αιώνα την αθάνατη ψυχή μας, την αθάνατη καρδιά μας. Μ' αυτή ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε. Αυτή έκανε τον τυφλό τον Όμηρο να δείξει στους ανθρώπους που είχανε μάτια τη μυστική ομορφιά του κόσμου, αυτή έκανε τον Αισχύλο να πετά απάνω από τη γη σαν αετός χρυσοφτέρουγος, αυτή έκανε τον Μεγαλέξανδρο να 'χει τον Όμηρο κάτω από το προσκέφαλο του και να ζήσει μια ζωή τριάντα μονάχα χρονών σαν ένα εξαίσιο παραμύθι που βάσταξε αιώνες, αυτή έκανε τον Πολύκλειτο και τον Φειδία και τον Λύσιππο να μεταμορφώσουν σε ανθρώπους τα λιθάρια της Ελλάδας, αυτή έκανε τον Θουκυδίδη να κλαίγει από χαρά ακούγοντας τον Ηρόδοτο να διαβάζει την ιστορία του, αυτή έκανε τον Κολοκοτρώνη να φορά την περικεφαλαία σαν αρχαίος Έλληνας και να πολεμά χαμογελώντας, αυτή έκανε τον Ρήγα να βγάζει φωτιά από το στήθος σαν τον αρχαίο Πίνδαρο, αυτή έκανε τον Νικηταρά, τον Διάκο, τον Ανδρούτσο, τον Τζαβέλλα, τον Ησαΐα Σαλώνων να κλαίνε απάνω στα αρχαία λιθάρια, και να ποθούνε να πεθάνουνε αντρειωμένα πολεμώντας για το βασανισμένο και το ατίμητο χώμα που κληρονομήσανε.
Και δεν έφτασε πως η Ελλάδα τιμήθηκε με την ανθρώπινη δόξα και στάθηκε η χαρά και η ελπίδα της οικουμένης, αλλά σαν ήρθε ο Χριστός στον κόσμο τιμήθηκε και με θεϊκή δόξα, γιατί αυτή την αγαπημένη θυγατέρα Του διάλεξε ο θεός για να της παραδώσει το Ευαγγέλιο του και να της παραγγείλει να το κηρύξει σ' όλο τον κόσμο με τη δική της τη γλυκύτατη γλώσσα, που την άπλωσε ο Μεγαλέξανδρος κατά θεϊκή οικονομία, μέχρι την Ινδία και τη Βακτριανή. Το Βυζάντιο στάθηκε το χρυσό παλάτι απ' όπου βγήκε η νέα λάμψη του Ελληνισμού. Ο σκοτεινιασμένος και ξεραμένος κόσμος, πάλι ξανάνθισε σαν περιβόλι μοσχοβολημένο, κι ο σπόρος ήταν ο ένας κι ακατάλυτος σπόρος της ζωής, ο Ελληνικός. Αυτό έκανε το μεγάλο ποιητή της Ιταλίας Λεοπάρδη να πει κατάπληκτος, γράφοντας για το βυζαντινό φιλόσοφο Πλήθωνα: «Ακατάλυτη και τρομερή δύναμη Ελλάδα! Χωρίς το δικό σου πνεύμα, τίποτα δε γίνεται στον κόσμο. Όλα τα γονιμοποιείς εσύ. Για μια στιγμή φαίνεται πως πεθαίνεις, κι άξαφνα παρουσιάζεσαι πάλι ολοζώντανη και δροσερή εκεί που δε σε περίμενε κανείς!

Του Φώτη Κόντογλου

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Η Καθημερινότητα ενός Μακεδονομάχου ήρωα (Συγκλονιστικό και πολύ ενδιαφέρον διήγημα)

Οι Κωνσταντίνος Γαρέφης από τις Μηλιές Βόλου (καθήμενος) και Βασίλειος Παπακώστας ο οποίος έχει το όπλο του παρά πόδας. Και οι δύο είναι ντυμένοι με ντουλαμά. Ο Παπακώστας φέρει αραβίδα Μannlicher Μ 1893 και ο Γαρέφης αραβίδα Gras πυροβολικού Μ 1874.

Από το παρακάτω διήγημα θα καταλάβετε πολλά για τον Μακεδονικό Αγώνα και την ελληνικότητα των σλαβόφωνων Μακεδόνων…
Βρίσκονταν σχεδόν μέσα στο νερό και δροσιά καμιά. Έλιωνε κορμιά η ζεστή, αν και ο Αύγουστος ήταν στα τελειώματά του.
–Καπετάνιε, φώναξε ο Κρητικός, που θα ήσουν τώρα επαέ αν δεν πολέμαγες στη Νεγοβάνη;
–Σήμερα Κρητικέ είναι Κυριακή, θα ήμουνα με την γυναίκα μου και θα διάβαζα στα παιδιά μου ιστορίες.
–Είναι μεγάλο το σπίτι σου καπετάνιε;
– Όχι, δεν είναι πολύ μεγάλο, αλλά είναι πολύ όμορφο και πνιγμένο στα λουλούδια. Σε μια περιοχή που την λένε Κηφισιά στην Αθήνα.
– Μα τότε είσαι διπλά και τριπλά γενναίος. Άφησες όλα αυτά και ήρθες στη Μακεδονική γη να πολεμήσεις;
–Εσύ Κρητικέ τι άφησες, για να έρθεις εδώ; Εγώ άφησα κατσίκες και λιόδεντρα και ωραία βουνά και να με και εγώ, στα λασποτόπια της Μακεδονίας.
Για την Ελλάδα μας.
–Για αυτήν μωρέ, για την πατρίδα, προσπάθησε να ψελλίσει ο καπετάνιος, μα στο νου του έφερε τα δυο παιδιά του και σα να λύγισε λίγο.
Ακούστηκε το σύνθημα, πλησίαζαν κάποιοι. Να ήταν Τούρκοι ή Βούλγαροι;
–Είναι Τούρκοι, Γιουρούκοι χωρικοί, φτωχοί άνθρωποι, είπε κάποιος από την ομάδα.
–Αφήστε τους να φύγουν, πρόσταξε ο καπετάνιος, πάμε στη καλύβα, σήμερα δεν βρήκαμε συμμορίτες.
                                                                   Το Σώμα του Καραβίτη

Ξεκίνησαν για την επιστροφή. Προσπέρασαν μια σάπια παλιά βαρκούλα που λικνίζονταν, σάμπως να περίμενε να ξανοιχτεί για ψάρεμα. Μα περίμενε άδικα, μια και δεν την γύρεψε κανείς πια. Η δικιά τους βάρκα σιγά και αθόρυβα πέρασε το ποτάμι.
Η καινούρια τους καλύβα γρήγορα φάνηκε, μέσα από την πυκνή και αρρωστημένη βλάστηση που σκέπαζε την περιοχή.
Ήταν κρυμμένη σε ένα παραπόταμο του Αλιάκμονα, η πρόχειρα αλλά σχετικά μεγάλη καλύβα, φτιαγμένη έτσι που να δείχνει περισσότερο για στέκι ψαράδων.
Δίπλα της δέσποζε μια μουριά, που εκμεταλλεύτηκε ένα μικρό κομμάτι χέρσας γης, για να ορθώσει τον γιγάντιο μαύρο κορμό της.
Έστεκε ακλόνητη, χωρίς να δίνει καμιά σημασία ούτε σε αυτούς, αλλά ούτε και στον χρόνο που προσπαθούσε ύπουλα να την πλήξει, έδειχνε απεριποίητη, περήφανη και ακατάδεκτη.
Αντί να κάθεται και να υπομένει την επίθεση του χρόνου, έκανε αυτή την επίθεσή της, απλώνοντας απειλητικά τα κλαδιά της προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο παχύς ίσκιος της όμως χάριζε σε όλους ένα αίσθημα ασφαλείας.
Τα υπόλοιπα δέντρα (όσα δεν είχαν πεθάνει) ήταν εντελώς καχεκτικά και καλυμμένα από τα θεόρατα ψιθυριστά καλάμια.
Εδώ περνούσαν ώρες ατέλειωτες καταστρώνοντας σχέδια, χαμένοι στην ζούγκλα του ποταμιού. Περιμένοντας την κατάλληλη συγκυρία να πάνε προς τα χωριά, όπου ο ελληνισμός ήταν τρομοκρατημένος.
                                           Πλάβα με Μακεδονομάχους στη λίμνη των Γιαννιτσών
Πόσες φορές δεν σκέφτηκε ο Ζέζας. Τι γυρεύω εγώ εδώ πέρα; Μελλούμενος στρατιωτικός γραφείου. Γιος δημάρχου, γαμπρός πρωθυπουργού, με μια όμορφη γυναίκα και δυο παιδιά.
–Καπετάνιε, του φώναξε ο Γκίσιος, σκορπίζοντας με μιας τις σκέψεις του.
Βάλε λάσπη παντού χάι χάι, γιατί τα αγριοκούνουπα αυτά πίνουν αίμα ελληνικό, τούρκικο, βουλγάρικο, δεν ξεχωρίζουν χάι χάι.
Γέλασε ό καπετάνιος με τον Γκίσιο, που όταν τελείωνε κάθε του πρόταση πάντα έβαζε και ένα χάι, σα να έλεγε καλά καλά.
Με κάθε του κουβέντα και με το απαλό κυματιστό του γέλιο, έφερνε πάντα την ευθυμία στην ομάδα. Αλλά ήταν και ο μόνος ντόπιος οδηγός που είχαν.
Καταγόταν από το Κωσταράζι, ένα όμορφο χωριό της Καστοριάς. Συχνά έχανε τον προσανατολισμό του. Η ομάδα όμως πάντα τον συγχωρούσε, και ας του φώναζαν οι Κρητικοί με τις αγριοφωνάρες τους λίγο παραπάνω.
Έμαθε να μιλάει Ελληνικά στα δεκαπέντε του και πάντα φώναζε και έλεγε δυνατά προς όλους.” Έλληνες ήμασταν πάντοτε και οι πατέρες μας και οι παππούδες μας “.
Τον πατέρα του τον σκότωσαν κομιτατζήδες Βούλγαροι μπροστά στα έκπληττα παιδικά του μάτια
Λέγοντάς του. Εσύ καλά καλά Ελληνικά δεν ξέρεις, γιατί δεν παραδέχεσαι ότι είσαι Βούλγαρος;
   Καπετάν Κώττας: Σλαβόφωνος Οπλαρχηγός που πολέμησε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας
Είχε πολλούς ξενόφωνους στην ομάδα του ο καπετάνιος. Όλοι τους δοκιμάστηκαν σκληρά και όλα τα υπόμεναν και τα άντεχαν.
Το μόνο που δεν άντεχαν. ήταν να αμφιβάλει κανείς για την ελληνική τους συνείδηση.
Πολλές φορές η βουλγάρικη τρομοκρατία ήτανε πιο σκληρή σε αυτούς, παρά στους ελληνόφωνους ομοφύλους τους.
Υπήρχαν βέβαια και μερικοί δωσίλογοι που πήγαιναν εκεί που έγερνε η πλάστιγγα
και πολλοί άλλοι που δεν ενδιαφερόταν καθόλου. Η συνείδησή τους βαθιά κρυμμένη στις καθημερινές τους δυσχέρειες και στα προβλήματα επιβίωσης, δεν έβγαινε προς τα έξω με τίποτα.
Αλλά δεν έγιναν πολλοί προδότες δεν προχώρησαν κόντρα στα ένστικτα τους.
Τα σκεφτόταν όλα αυτά ο καπετάνιος και περνούσε τις ατελείωτες ώρες του, μακριά από τις ανέσεις του στην Αθήνα.
Ήξερε ότι οι ξενόφωνοι ελληνικοί πληθυσμοί θα σήκωναν το βάρος σε ολόκληρο το μακεδονικό χώρο.
Έτσι κάπως ήταν η καθημερινότητα του. Περνούσε ο καιρός, υγρός και βρώμικος, με μια ρουτίνα γεμάτη ενδιαφέρον και απρόβλεπτα.
Το πιο συναρπαστικό που του τύχαινε όμως, ήταν όταν έγραφε γράμματα στην γυναίκα του, ένιωθε σαν να ήταν κοντά της, σα να μιλούσε με τα παιδιά του. Λυτρωνόταν η ψυχή του εκείνη την ώρα.
Έφυγε άλλη μια νύχτα σιωπηλά. Ή ομάδα ξεκίνησε πάλι πολύ πρωί, μόλις ο ουρανός άρχιζε να φωτίζει. Είχαν πληροφορίες για μια καινούρια φουρνιά συμμοριτών.
Στην περιοχή βασίλευε απόλυτη ησυχία, δεν ακουγόταν τίποτα, ούτε φωνές, ούτε ήχοι, μόνο ο άνεμος και η μόνιμη μουσική υπόκρουση που έκανε το θρόισμα των καλαμιών.
Αμέριμνα έβοσκαν πολλά βουβάλια, τα έβλεπες διασκορπισμένα παντού. Ακόμα και αυτή η αθώα εικόνα όμως μπορούσε να κρύβει παγίδες.
Οι Βούλγαροι προσποιούταν τους βοσκούς και κάτω από τις κάπες τους, είχαν κρυμμένα όπλα.
Αλλά και αυτήν την μέρα δεν συνάντησαν τίποτα. Λύσσαξαν δυο τρεις καινούριοι Κρητικοί που ήρθαν στην ομάδα. Τόσες μέρες εδώ και μήτε μυρωδιά από μπαρούτι δεν πήρανε. Άλλη μια μέρα άπραγοι. Τους κατάλαβε ο καπετάνιος.
–Κάντε υπομονή, έλεγε και θα έρθει η ώρα να πολεμήσετε.
Εκεί που έσκαγαν πιο πολύ ήταν όταν βλέπανε περίπολο τούρκικη. Έβραζε το αίμα των προγόνων τους, δεν κρατιόταν με τίποτα, μα ο Ζέζας έμπειρος αξιωματικός προλάβαινε.
–Οι Τούρκοι αργά οι γρήγορα θα φύγουν από την Μακεδονία, κρατήστε τα βόλια σας για αλλού. Ήθελε να αποφεύγει όσο γίνεται τις άσκοπες συγκρούσεις με τα τούρκικα στρατεύματα.
                                           Ο Παύλος Μελάς με το Σώμα του στη Μακεδονία

Το επόμενο πρωινό καθόταν αμέριμνος ο Παύλος Μελάς στην καλύβα. Περιεργαζόταν έναν ιστό αράχνης που γυάλιζε στον ήλιο σαν ένα ασημένιο δίχτυ.
Ένα ρεύμα αέρα έκανε τα κίτρινα καλάμια να θροΐσουν, όμως χωρίς αρώματα χωρίς μυρωδιές. Ξαφνικά βήματα ακουστήκαν, διστακτικά στη αρχή και μετά όλο ένα να παίρνουνε θάρρος.
Από μακριά ακούστηκε μια φωνή σαν κλάμα.
–Κανένα σκοπό μας θα χτύπησαν οι άτιμοι, χάι, χάι είπε ο Γκίσιος.
Η φωνή τώρα ακουγόταν πιο καθαρά.
–Λε λε Μάϊκοοο, (ωχ μανούλα μου τι έπαθα).
Ήταν ο Μπαλζής ο Δημήτρης, έμπιστος άνθρωπος που ήξερε την κρυψώνα.
– Ίντα έπαθες μωρέ και κλαψουρίζεις; Είπε ένας Κρητικός με
την άγρια φωνή του. Ε; γιάειντα σκάς;
–Ντόμπρο ούτρο (καλό πρωί) απάντησε, μιλώντας στο τοπικό ιδίωμα και άρχισε να εξηγεί τον λόγω της επίσκεψης του.
Του πήραν την κόρη του, την Σουλτάνα και ποιος την πήρε παρακαλώ;
Ένας ελληνόφωνος, ο Φωστηρόπουλος, ο γιος του Χρήστου.
Τα πνεύματα οξύνθηκαν, ανεπίτρεπτο εκείνη την εποχή, δεν γινόταν μικτοί γάμοι. Που ακούστηκε ελληνόφωνος, με καταγωγή από την Καστοριά να πάρει σλαβόφωνη.
Όλη η ομάδα έδωσε δίκιο στον καημένο τον άνθρωπο.
Ο καπετάνιος έστειλε γρήγορα να του φωνάξουν τον πατέρα του ερωτευμένου νέου που τον ήξερε καλά.
Όταν αυτός έφτασε μετά από μερικές ώρες, γεροδεμένος ακόμη παρόλο την ηλικία του και καλοστεκούμενος, φώναξε δυνατά προς τον συνομήλικο του και πιθανό συμπέθερό του.
–Μπαλτζή Δημήτριε, αν μου πεις, αμέσως τον τουφεκάω τον γιό μου και ας τον αγαπώ πολύ, μιας και είναι ο πιο μικρός. Αυτό που έκανε είναι πολύ βαρύ.
Την κοπέλα την έχω σπίτι μου και δεν τόλμησε να πειράξει ούτε τρίχα από το κεφάλι της.
Τα λόγια αυτά τους ηρέμησαν όλους, η κατάσταση ανατράπηκε από τη μια στιγμή στην άλλη. Κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με συνετό άνθρωπο.
Ο Ζέζας σηκώθηκε όρθιος και είπε.
– Τι μετράει η ντοπιολαλιά, όλοι Έλληνες είμαστε, αν αγαπιούνται και το ένα παιδί θέλει το άλλο, τότε να παντρευτούνε και δίνω στην νύφη δέκα λίρες για προίκα.
Αλληλοκοιτάχτηκαν όλοι, κανείς δεν περίμενε τέτοια κατάληξη.
Έτσι έγινε ένας από τους πρώτους μεικτούς γάμους. Οι κομιτατζήδες που το έμαθαν, έκαναν τα πάντα να ματαιώσουνε τον γάμο. Πότε με φοβέρα, πότε με τις λίρες. Οι νέοι σφοδρά ερωτευμένοι, τους χάλασαν τα σχέδια.
Όλοι μάθανε το χαρούμενο γεγονός και σε όλους έκανε εντύπωση.
                                                  Το μακεδονικό Σώμα του Καπετάν Γκόνου και Αποστόλη Ματόπουλου
Αρχές Οκτωβρίου, ο καπετάνιος ατένιζε τον απέραντο ουρανό, ξαφνικά ένας αετομάχος πέρασε από πάνω του, με ανοιχτές φτερούγες και με βλέμμα αγέρωχο, τον κοίταξε στα μάτια.
Για μια στιγμή μόνο ενώθηκαν οι ματιές τους, μετά συνέχισε τον δρόμο του, το πέταγμά του.
Μίλησε αργότερα σκεφτικός στην ομάδα του.
–Πρέπει να φύγουμε από αυτή τη κρυψώνα. Να πάμε να συναντηθούμε με άλλους αγωνιστές, για να οργανώσουμε μια μεγάλη επίθεση.
Οι μόνοι που χάρηκαν για αυτό το απότομο φευγιό ήταν οι Κρητικοί που ξέσπασαν σε ζητωκραυγές, θα έφευγαν επιτέλους.
Θα πήγαιναν πάλι στα αγαπημένα τους βουνά, θα έβλεπαν πάλι πρόβατα να βόσκουν και όχι βατράχια να χοροπηδούν.
Μέσα στο πηκτό σκοτάδι, άρχισαν να φτάνουν και οι πρώτες προμήθειες.
Υπήρχε λατρεία των χωρικών στον Μελά. Εκείνο το βράδυ πέρασαν πολλοί να τον αποχαιρετήσουν.
Μαζί τους πέρασε και ο δάσκαλος του διπλανού μεγάλου χωριού. Πολύ φίλος του Ζέζα, προσπάθησε να αλλάξει την γνώμη του, λέγοντάς του ότι δεν θα έπρεπε ακόμη να φύγει.
–Πρέπει να γίνουν επιχειρήσεις και αλλού, απάντησε ο καπετάνιος, τα βουλγαρικά κομιτάτα οργιάζουν, συνέχισε αποφασιστικά μην αφήνοντας και πολλά περιθώρια στον συνομιλητή του.
Κατάλαβε ο δάσκαλος ότι το θέμα έκλεισε εκεί. Πήγε να αποχαιρετήσει και τους υπόλοιπους από την ομάδα. Σλαβόφωνος ο ίδιος, κρατούσε ψηλά το φρόνημα πολλών κατοίκων της περιοχής. Αλλά είχε επιφορτιστεί και με το να φέρνει τα περισσότερα εφόδια.
Ήταν φημισμένος για τον αγώνα του, όμως και για τα χωρατά του.
– Ξέρεις πόσο απέχει από εδώ η Βουλγαρία; Έλεγε σε έναν χωριανό του γνωστό για τιςανθελληνικές του απόψεις.
–Ξέρεις που είναι τα σύνορα;
Ενώ η Ελλάδα μας, δυο βήματα είναι, εδώ δίπλα είναι.
Τα πειράγματα δίνανε και παίρνανε αυτό το βράδυ. Αρχίσανε και τις μαντινάδες οι Κρητικοί.
Πώς θα πει στην γλώσσα μας το εξεπλάγην; Είπε στο τέλος ο δάσκαλος εκείνο το βράδυ, εννοώντας στο τοπικό τους ιδίωμα. Όλοι αναρωτήθηκαν με απορία.
– Νε, ζνάμ (δεν γνωρίζουμε) είπαν πολλοί.
–Μπρέ, απάντησε και οι φωνές και τα γέλια τους ακουστήκαν παντού.
Το βράδυ θα έφευγαν, τελείωναν και οι τελευταίες ετοιμασίες. Οκτώβριος του 1904 η μέρα ήταν καλή, άστραφταν τα ποταμίσια καλάμια στον ήλιο.
Ο Παύλος Μελάς καθώς περνούσε ο καιρός ένοιωθε τον αγώνα να ρουφάει την ύπαρξη του.
Έβλεπε σιγά,
σιγά τον σπόρο του και τον αγώνα του, να φέρνει καρπούς στην Μακεδονία.
Δεν θα μάθαινε ποτέ του όμως ότι συγκλόνισε το πανελλήνιο και ότι οι Μακεδόνες είχαν πια έναν ήρωα.
Ούτε ότι η θυσία του θα ήταν αυτή που θα άλλαζε πολλά πράγματα.
Δεν θα ήξερε πως θα ενέπνεε έναν ολόκληρο λαό και οι τάξεις των σωμάτων θα γίνονταν πιο πυκνοί από ποτέ.
Δεν καταλάβαινε ακόμη ο ήρωας την πραγματική του συμβολή στην ιστορία.
Δεν θα μάθαινε για τους θούριους που θα γράφανε για αυτόν.
Δεν θα διάβαζε ποτέ το εξαίσιο. Σε κλαίει λαός του Παλαμά.
Ούτε θα έβλεπε τον Εγγονόπουλο να τον ζωγραφίζει αδιάκοπα σε διάφορες παραλλαγές.
Κοίταξε ψηλά στον ήλιο μέχρι που τα μάτια του θάμπωσαν .
Δεν ήξερε ότι κοιτούσε για τελευταία φορά τον ήλιο.
(το παραπάνω διήγημα βραβεύτηκε από τους Βιβλιόφιλους Έδεσσας και κυκλοφόρησε σε βιβλίο το 2010)
ΠΗΓΗ: Η Φωνή των Γηγενών Μακεδόνων - Entopios.gr

Ντόπιοι Μακεδόνες...ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!!

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Πολιτιστικές εκδηλώσεις στο Γαρέφι Πέλλας

Ο Παραδοσιακός Οικισμός Γαρεφείου Πέλλας είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά του Δήμου Αλμωπίας με πληθυσμό οχτακοσίων (800) περίπου κατοίκων, όλοι τους γηγενείς Μακεδόνες. 
Ένα από τα μοναδικά αξιοθέατα της περιοχής και γενικότερα του νομού Πέλλας, είναι ο Ιερός Ναός ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ του 18ου αιώνα, όπου, προς τιμήν του, κάθε χρόνο πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι με μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις και πλούσια τοπικά εδέσματα στην πλατεία του χωριού. 
Απέχει μόλις 7 χλμ από την πρωτεύουσα του Δήμου Αλμωπίας, Αριδαία και 120 χλμ από την Θεσσαλονίκη, ενώ η απόσταση του από το ιστορικό χωριό Πρόμαχοι Αλμωπίας και την Ιερά Μονή του Αγίου Ιλαρίωνα είναι μόλις 3 χλμ! 
Ένα χωριό που σφύζει από ζωντάνια και δραστηριότητα, διοργανώνοντας κάθε χρόνο πλήθος εκδηλώσεων, εορτάζοντας Αγίους της εκκλησίας μας, τιμώντας παράλληλα και διαφυλάσσοντας στο ακέραιο, ήθη, έθιμα και παραδόσεις!
                         Το πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου) στην πλατεία του Άνω Γαρεφείου

Από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά ανταμώματα του νομού Πέλλας το πανηγύρι της Παναγίας στο Γαρέφι Πέλλας!

                                                            Γιορτή Καρατζοβίτικης πιπεριάς (Οκτώβριος)

                                                              Το εκκλησάκι Ζωοδόχου Πηγής

              Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής στο βουνό του Γαρεφείου (Παρασκευή της Διαικαινησίμου)

                                     Το έθιμο της Φωτιάς (Κόλιντα Μπάμπω), 23 Δεκεμβρίου.

                                  Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας κοντά στην Ελληνική Παράδοση!

                      Από την 1η Ορεινή Πεζοπορία - Κατασκήνωση στο δάσος του Γαρεφείου

                  Εορτή του Αγίου Γεωργίου στο ομώνυμο εκκλησάκι στο Παραδοσιακό Άνω Γαρέφι

                             Περιφορά της Εικόνας ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (14 Αυγούστου)

                      Η νεότερη εκκλησία του χωριού μας, ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (16 Νοεμβρίου)

                   Αλογοδρομίες στο γήπεδο του χωριού, στο πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου)

                Ποδηλατοδρομίες στο γήπεδο του χωριού, στο πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου)

                  Τσουβαλοδρομίες στο γήπεδο του χωριού, στο πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου)

                 Γα'ι'δουροδρομίες στο γήπεδο του χωριού, στο πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου)

                Μακριά Γα'ι'δάρα στο γήπεδο του χωριού, στο πανηγύρι της Παναγίας (16 Αυγούστου)

                             Μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις στην πλατεία του Άνω Γαρεφείου


Το Γαρέφι, στέκει αρωγός στα τοπικά πολιτιστικά δρώμενα 

με πληθώρα εκδηλώσεων καθόλη τη διάρκεια 

του έτους. Σκοπός μας η διαφύλλαξη, διατήρηση και 

διάδοση των ηθών, των εθίμων και της ελληνικής 

πολιτιστικής μας παράδοσης!

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Μνημεία Ηρώων στο Άνω Γαρέφι Πέλλας

Ο Κωνσταντίνος Γαρέφης γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου το 1874. Εγγονός του Σουλιώτη Οπλαρχηγού Γαρέφη Γαρέφη. Γιος του Πηλιορείτη Οπλαρχηγού Δημήτρη Γαρέφη. Επαναστάτης - Αητός του Πηλίου από 16 χρονών. Θρυλικός Οπλαρχηγός, Καπετάνιος Μακεδονομάχος Δυτικής και Κεντρικής Μακεδονίας!

Το 1905 ακολούθησε τον Κωνσταντίνο Μαζαράκη-Αινιάν και με κέντρο δράσης το Βέρμιο, αγωνίστηκε ως υπαρχηγός του σώματος. Όταν η δράση του Κωνσταντίνου Μαζαράκη έγινε γνωστή και το αντάρτικο σώμα του έπρεπε να διαλυθεί, ο Καπετάν Γαρέφης τον αντικατέστησε οργανώνοντας δικό του αντάρτικο σώμα, στα τέλη του 1905 και επεκτείνοντας την ακτίνα δράσης αποκατέστησε την ασφάλεια στην περιοχή.
Τον Αύγουστο του 1906, ανακάλυψε, στο χωριό ''Τσαρνέσοβο'' Αριδαίας (σημερινό Γαρέφι), την καλύβα που κρύβονταν οι κομιτατζήδες Λούκας και Καρατάσος γνωστοί για τα εγκλήματα τους. Ο Καπετάν Γαρέφης δίχως φόβο μπήκε στην καλύβα τους και τους σκότωσε. Όμως κατά τη συμπλοκή τραυματίστηκε από τους άντρες του Λούκα, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του λίγες μέρες αργότερα, στις 06/08/1906. Η ταφή του έγινε στο χωριό Γραδέσνιτσα της περιοχής Μοριχόβου. 
Προς τιμήν του το χωριό μετονομάστηκε, από ''Τσαρνέσοβο'' σε Γαρέφι και όλοι οι κάτοικοι της περιφερείας ευγνώμονα αναφέρουν το όνομά του και τον τραγουδούν σε χαρές και πανηγύρια!
Τα μνημεία Ηρώων στην πλατεία του Παραδοσιακού Άνω Γαρεφείου. Μια υπενθύμιση της ιστορίας και των αγώνων του έθνους μας!
Από αριστερά: Χάλκινη παράσταση του Καπετάν Γαρέφη, στη μέση το Ηρώο και δεξιά ο Μακεδονομάχος Ιερέας Παπαχρήστος Μιλτιάδης.

Χάλκινη παράσταση του Καπετάν Γαρέφη σε χαμηλό ανάγλυφο


                                                                               Το Ηρώο 

                                     Η προτομή του Μακεδονομάχου Ιερέα Παπαχρήστου Μιλτιάδη

Το μνημείο Ηρώων γηγενών Μακεδονομάχων Γαρεφείου στην είσοδο του Ιερού Ναού του Ευαγγελιστού Ματθαίου στο Άνω Γαρέφι.








Δόξα και Τιμή σε όλους τους Ήρωες Γηγενείς Μακεδόνες και Μακεδονομάχους πεσόντες, επώνυμους και ανώνυμους που προσέφεραν τη ζωή τους για την σωτηρία, την ελευθερία και την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ της Μακεδονίας!

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Περιφορά Εικόνας ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Κάθε χρόνο, παραμονή της Εορτής ''Κοιμήσεως της Θεοτόκου'' (14 Αυγούστου), τελείται με θρησκευτική ευλάβεια και κάθε μεγαλοπρέπεια Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στον ομώνυμο Ιερό Ναό του Παραδοσιακού Άνω Γαρεφείου.
Τη Λιτανεία συνοδεύει πλήθος πιστών γηγενών Μακεδόνων από το Γαρέφι αλλά και τα γύρω χωριά που σπεύδουν απ' το πρωί για να προσκυνήσουν την Εικόνα, τηρώντας έτσι το έθιμο και την παράδοση, μένοντας πιστοί στην ελληνορθόδοξη πίστη μας.








Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

1ος Ποδηλατικός Γύρος Αλμωπίας ''ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΑΡΕΦΗΣ''

Οι νέοι του χωριού, του Παραδοσιακού Οικισμού του Γαρεφείου, διοργανώνουν την Κυριακή 28 Ιουνίου 2015 τον 1ο Ποδηλατικό Γύρο Αλμωπίας ''ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΑΡΕΦΗΣ''!
Πρόκειται για μια διαδρομή πεδινής ποδηλασίας, δίπλα σε κάμπους και λιβάδια, ανάμεσα στα χωριά του Δήμου Αλμωπίας, Πρόμαχοι, Σωσάνδρα, Λυκόστομο, Λουτράκι, Πιπεριά και Δωροθέα. 
Μια υπέροχη ποδηλατική εξόρμηση με θέα τον πανέμορφο κάμπο της Αλμωπίας που ξεκινά και καταλήγει στο Παραδοσιακό Άνω Γαρέφι. 
Για την ασφαλή διεξαγωγή του ποδηλατοπεριπάτου θα υπάρχουν φίλοι μοτοσυκλετιστές οι οποίοι θα ρυθμίζουν την κυκλοφορία της διαδρομής. 
Ξεσκονίστε τα ποδήλατα σας και ελάτε να γίνουμε μια παρέα, για μια αναζωογονητική και όμορφη βόλτα στην καταπράσινη φύση της Αλμωπίας!
                                                            Το χωριό Πρόμαχοι Αλμωπίας


                                                                    Ομορφιά και Υγεία! 
Η περιήγηση με ποδήλατο είναι μια δραστηριότητα που δίνει τη δυνατότητα στον αναβάτη να ανακαλύψει τον περιβαλλοντικό και πολιτιστικό πλούτο μιας περιοχής με τον πιο ευχάριστο και οικολογικό τρόπο.



                                                              Το χωριό Σωσάνδρα Αλμωπίας


                                    Ανθισμένες ροδακινιές έξω από το χωριό Γαρέφι Αλμωπίας


                                                                Το χωριό Λυκόστομο Αλμωπίας

                           Καστανιές ανάμεσα στα χωριά Λυκόστομο και Λουτράκι Αλμωπίας

                                                               Το χωριό Λουτράκι Αλμωπίας


          ''Καπίνκες'', δηλαδή βατόμουρα, επάνω στον δρόμο λίγο έξω από το χωριό Λουτράκι Αλμωπίας


                                                         Η πλατεία του χωριού Πιπεριά Αλμωπίας


                            Το παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής στο χωριό Δωροθέα Αλμωπίας



Σημείο Εκκίνησης : Άνω Γαρέφι.

Τέρμα: Άνω Γαρέφι.

Συνολική Απόσταση: 20 χιλιόμετρα περίπου.

Βαθμός Δυσκολίας: Είναι σχετικά μακρύς δρόμος χωρίς όμως να παρουσιάζει ιδιαίτερες δυσκολίες εκτός από κάποιες μικρές ανηφόρες, που απαιτούν ποδήλατο με ταχύτητες.

Κατάσταση Δρόμων: Καλή ποιότητα, όλος ασφαλτοστρωμένος.

Περισσότερες πληροφορίες στο τηλ. 697 27 46 939


Η εκδήλωση στο διαδίκτυο: https://www.facebook.com/events/983129688372475/